حسب درجات معرفت و اعمال صالح در آن دو بهشت « بهشت لقاى منعم و بهشت نعمت دائم » درجات مختلف دارند درجات بعضها فوق بعض ، انتهى كلامه الشريف . مرحوم استاد الهى قمشه‌اى يكى از نوادر روزگار بود ، به ارتحال خود دل اهل اللّه را سوگوار كرد . در هجران اين گونه بزرگان بايد گفت : اى دريغا عالمى . اگر چه به نصّ لا ريبى تنزيل آسمانى و حكم محكم فرقان محمّدى صلّى اللّه عليه و إله و سلم : ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها « 1 » . ولى به قول عارف معروف مجدود بن آدم سنائى غزنوى رحمة اللّه تعالى عليه : هر خسى از رنگ گفتارى بدين ره كى رسد * درد بايد صبر سوز و مرد بايد گامزن قرنها بايد كه تا يك كودكى از لطف طبع * عالمى گويا شود يا فاضلى صاحب سخن سالها بايد كه تا يك سنگ اصلى ز آفتاب * لعل گردد در بدخشان يا عقيق اندر يمن صدق و اخلاص و درستى بايد و عمر دراز * تا قرين حق شود صاحب قرانى در قرن الهى سحرى بود . الهى شب با ستارگان گفتگو داشت . الهى را مناجاتهاى آتش‌سوز است . الهى گريه‌ها داشت . الهى عالم ربّانى بود . الهى اهل ايقان بود . الهى مفسّر قرآن بود . الهى سوز و گداز داشت .

--> ( 1 ) . بقره / 107